عشق میگه همین حالا

صدای اذان که بلند می‌شود، لحظه انتخاب فرا می‌رسد.

یک صدا در گوشمان زمزمه می‌کند: «خدا که چند ساعت وقت داده، چه عجله‌ای؟ اول کمی استراحت کن...»

اما صدای دیگر از بلندگوها فریاد می‌زند:  
«حَیَّ عَلَی الصَّلَاةِ، حَیَّ عَلَی الْفَلَاحِ»  
(بدو به سوی نماز، بدو به سوی رستگاری)

چرا خدا هم مهلت داده و هم فریاد می‌زند «بدو»؟

برای اینکه فرق را بفهمیم:  
تشنه‌ای از تو آب می‌خواهد. اگر نیم ساعت بعد ببری، تشنگی‌اش رفع می‌شود.  
اما اگر همان لحظه اول بدوی و ببری... آن‌وقت ارزش کارت را نشان داده‌ای.  
خدا شوق تو را می‌خواهد، نه فقط نماز را.

آن صدایی که می‌گوید «بعداً»، صدای شیطان است.

و زیباترین حقیقت اینجاست:  
وقتی کسی کسی را واقعاً دوست دارد، برای دیدنش عجله دارد.  
خدا ما را دوست دارد و روزی چند بار ما را صدا می‌زند.  
اگر ما هم دوستش داشته باشیم...  
می‌دویم، نه اینکه بگوییم «نیم ساعت دیگر!»

باشد که عاشق‌ترین بندگان باشیم.