افلح، غلام حضرت امام محمد باقر علیه السلام، می‌گوید:

با مولایم به مکه رفتیم. وقتی داخل مسجد الحرام شدیم و چشم امام به خانه خدا افتاد، صدای گریه اش بلند شد.

من گفتم:« پدر و مادرم فدای شما! مردم شما را نگاه می‌کنند. خوب است صدای خود را کمی پایین بیاورید.»

امام فرمود:«وای بر تو، ای افلح! چرا گریه نکنم؟ گریه می‌کنم تا شاید خداوند به من نظر رحمت افکند و فردای قیامت سعادتمند شوم.»

سپس به طواف خانه خدا پرداخت و پشت مقام ابراهیم به نماز ایستاد. وقتی سر مبارکش را از سجده برداشت، دیدم سجده‌گاهش از اشک چشمانش خیس شده است.

۲- حضرت امام جعفر صادق علیه السلام می‌فرماید:« پدرم در نیمه‌‌های شب به درگاه خداوند تضرّع و زاری می‌کرد و عرضه می‌داشت:« خداوندا! مرا امر کردی، من فرمان نبردم. مرا نهی کردی، دست برنداشتم. اینک این منم، بنده‌ی تو که هیچ عذری در پیشگاهت ندارم.»

منابع:

بحار الانوار، ج ۴۶، ص ۲۹۰، ح ۱۴٫

این مطلب را به اشتراک بگذارید :