پاسخ: شکی در جهانی بودن اسلام طبق ادله قاطع نیست و ما در پاسخ های گذشته به آن اشاره داشته ایم
اما در مورد سوال شما:

این مساله یکی از مسائل مستحدثه و جدید می باشد که هرچند مساله قطبین در عصر امامان وجود داشته است ولی سفر به انجا و سکونت در مناطق قطبی در قدیم ممکن نبوده است یا اخبارش به ما نرسیده است لذا از مسائل مستحدثه محسوب میشود.

ما اصول و قواعد شناخته شده ای در اسلام داریم که بر گرفته از کتاب و سنت و دلیل عقل و اجماع است و هیچ مساله ای از مسائل مستحدثه نیست مگر اینکه تحت شمول یکی از اصول و این قواعد است (دایره المعارف فقه مقارن،ایت الله مکارم ،ج1 ص221)

حکم مورد سوال شما را می توان از قاعده میسور یا مساله عسر و حرج استنباط کرد

قاعده میسور می گوید که اگر در انجام عباداتی مانند نماز نتوان برخی از شرایط آن را رعایت کرد وعذری وجود داشت به همان مقدار که می توان رعایتش کرد وانجامش داد بسنده می شود(القواعد الفقهیه،ج1 ص539)

پیامبر گرامی فرمود:

« با عسر و سختی ،انچه در توان است ترک نمی شود ( همان اندازه که مقدور است باید بجا اورده شود)» عوالی اللئالی،ج4 ص58


وفرمود:

« هنگامی که شما را به چیزی امر کردم انچه در توانتان است را بجا اورید( وکل امر را نادیده نگیرید)»(بحار الانوار،ج22 ص31)

قاعده دیگر که میتوان برای استنباط این مساله از آن استفاده کرد قاعده نفی حرج است


خداوند می فرماید:

« در دین برای شما حرج و سختی قرار داده نشده است»(حج 78 )


پیامبر گرامی فرمود:

« من برای شریعت سهل و اسان مبعوث شده ام»(وسائل الشیعه ج8 ص116)

به مقتضای انچه آمد تکلیف کسانی که در مناطق قطبی زندگی می کنند اشکار می شود.


فقیه بزرگ ایت الله سید یزدی می گوید:

« چنین اشخاصی موظف هستند که نماز و روزه خود را بر طبق مناطق معتدل و معمولی بجا اورند ( مثلا اگر در مناطق معمولی روز 13 ساعت است انان 13 ساعت روزه بگیرند و مانند این)»(العروه الوثقی،کتاب الصوم،طریق ثبوت الهلال،مساله10 )

ایت الله مکارم نیز میگوید باید مطابق مناطق معتدله عمل کنند(استفتاوات جدید،ج1 ص89)

واین حکم مقتضای قاعده میسور و نفی حرج می باشد

منبع: پرسمان اعتقادی