پاسخ: امام رضا عليه السلام در پاسخ به اين سوال فرموده اند: حقّ تعالى ابتداء به تكبير را واجب نموده زيرا در اين جمله ابتداء نام«اللَّه» آمده و حقّ تعالى اراده‏اش تعلّق گرفته كه ابتداء به نام او شود و اين مقصود در ابتداء به تسبيح (سبحان اللَّه) و تحميد (الحمد للَّه) و تهليل (لا اله الّا اللَّه) تأمين نمى‏شوند زيرا (اللَّه) در اين كلمات مؤخّر آمده است .
علاوه بر اينكه در معناي تكبير، عظمت الهي به بهترين وجه تجلي مي نمايد چراكه الله اكبر يعني خدا برتر از همه موجودات حسي، عقلي، مُلكي و ملكوتي است، يعني خدا برتر از آنست كه كسي بتواند او را توصيف كند... از همين رو امام صادق (ع) مي‌فرمايد: همينكه تكبير مي‌گويي بايد همه چيز نزد تو كوچك شود جز او .
اما در خصوص فلسفه بالا آوردن دست ها در احاديث چنين آمده كه بلند نمودن دو دست نوعى تضرّع و زارى نمودن است لذا حقّ تعالى دوست دارد كه بندگان در وقتى كه يادش مى‏كنند با حالت تضرّع و زارى باشند .