پاسخ: حضور قلب در نماز از چند جهت مهم و ضروری است:
• معیار قبولی نماز
در روایات فراوانی شرط قبولی نماز، حضور قلب در آن دانسته شده است؛ پیامبر اعظم صلی الله علیه و آله فرمودند: "گاهی از بعضی نماز‌ها [فقط] نصف آن پذیرفته می¬شود و گاهی یک‌سوم آن و گاهی یک‌چهارم آن و گاهی یک‌پنجم آن و گاهی یک‌دهم آن پذیرفته می¬شود و برخی نمازها همانند لباسی کهنه درهم پیچیده شده، به صورت نمازگزار زده می¬شود. به یقین از نماز تنها آن مقدار که با توجه قلبی خوانده شده برای تو مفید است".
پیامبر¬اكرم صلی الله علیه و آله مردی را دید كه در حال نماز با ریش خود بازی می¬كرد، آن حضرت فرمود: "اگر قلب او خاشع بود، اعضا و اندام او نیز چنین بودند".
اثربخشی نماز و پذیرش آن، به میزان خشوع و حضور قلب انسان بستگی دارد، همان‌گونه که امام باقرعلیه السلام می‌فرماید: "با تمام وجود نماز بخوان، چرا كه در مقابل آن مقدار از نماز پاداش داده خواهی شد كه با حضور قلب انجام می¬دهی".


• رسیدن به آثار معنوی فراوان
قرآن كریم یكی از ویژگی¬های انسان¬های مؤمن و رستگار را، خشوع آنان در نماز دانسته و می¬فرماید: "به راستی كه مؤمنان پیروز و رستگار شدند، آنان كه در نماز خشوع می¬كنند".
خشوع یعنی تواضع، اظهار ادب بندگی، توجه قلبی و حضور انسان در پیشگاه خداوند با تمام وجود. نمازگزار واقعی كسی است كه به هنگام نماز چنان غرق در تفكر حضور پروردگار است و به راز و نیاز مشغول، كه ذره¬ای از دل خود را برای غیرخدا و امور مادی خالی نگذاشته است.
پیامبراعظم صلی الله علیه و آله فرمودند: "کسی که در یک نماز واجب، قلب خود را از افکار پراکنده باز دارد و رکوع و سجود و خشوع آن را به طور کامل انجام دهد و خدای تبارک و تعالی را تقدیس و تمجید کند و تا هنگام فرا رسیدن نماز دیگر کار بیهوده‌ای انجام ندهد، خداوند برای او پاداش حج و عمره می¬نویسد و او را از اهل علیّین قرار می¬دهد".