پاسخ از طرف محمد قهرمانی: قبل پاسخ یادآوری دو نکته ضروری است :
1. بود و نبودِ حضور قلب، وابسته به بود و نبودِ رضایت خداوند است. هر چه رضای خدا باشد، ولیّ خدا به آن نظر دارد و در هر چه رضای خدا نباشد، ولیّ خدا نیز توجّهی به آن نمی کند.
2. حضور قلب یعنی توجّه به خدا و حُکم او. پس حضور قلب مانع از توجّه اهل عبادت به احکام نماز نمی شود و نمازگزار در عین اینکه در نماز حضور قلب دارد، باید طبق احکام نماز و خواست تشریعی خدا نیز رفتار نماید.
با توجه این به دو نکته می گوییم:
حضرت رسول (ص) متوجّه گریه کودک شد، چون خدای رحیم راضی نیست که عبادتش، موجب آزار خلق شود. پس بر امام جماعت تکلیف کرده که در چنین حالتی نماز را سریع بخواند و این سریع خواندن نماز از احکام نماز جماعت می باشد. بنابراین پیامبر (ص) طبق حکم خداوند و خواست تشریعی خدا رفتار نمود.
امّا امام سجاد (ع) متوجّه فغان کودک نشد؛ چون طولانی شدن نماز ایشان دخلی در حال آن کودک نداشت و به حدّ کفایت کسانی بودند که به وضع او رسیدگی کنند. ولی اگر کسی در کنار کودک حضور نداشت، امام (ع) نیز طبق وظیفه شرعی نماز خود را می شکست تا به حال او رسیدگی نماید. چون در چنین حالتی، حکمِ شرعی و رضایت خداوند در شکستن نماز می باشد.