پاسخ: سياست در اسلام، سياست خدعه و فريب و استفاده از هر ابزار و وسيله براي رسيدن به هدف و مقصد نمي باشد بلکه حرکت و فعاليتي جهت دار و مقدس در جهت تحقق اهداف نوراني اسلام و جامه عمل پوشاندن به دستورات الهي در جامعه بشري و در نهايت قرب به حق است.
پر کردن مساجد و نماز جماعت و نماز هاي جمعه و نماز هاي عید فطر و قربان، تاثير شگرفي در زندگي سياسي مسلمانان ايفا مي نمايد كه بطور خلاصه چند اثر آن را می نویسیم :
1. تشخيص و اطاعت از رهبري صالح
براي امام جماعت شرايطي گفته شده که مأمومين در صورت وجود آن شرايط مي توانند به وي اقتدا کنند و از وي تبعيت نمایند.
مشكل امروز مسلمانان آن است كه نماز مى خوانند ولى رهبرانشان افراد ترسو و وابسته و دست نشانده و بدون ملاك هاى الهى اند. با زبان از خداوند راه مستقيم مى خواهند، ولى در عمل بيراهه مى روند.
امام باقر ـ عليه السّلام ـ فرمودند : « هر كسي كه به خدا ايمان دارد و عبادت هاي طاقت فرسا هم انجام مي دهد ولي امام لايقي از طرف خدا ندارد، تلاشش بي فايده است.»
2. بر قراري وحدت سياسي
در صورتي که مسئولين جامعه از نمازگزاران واقعي باشند و در مساجد حضور پيدا کنند، زمينه براي گسترش گفتمان سياسي مردم و مسئولین فراهم مي شود. اين امر باعث افزايش تفاهم سياسي و اعتماد متقابل نسبت به قضاوت، اجرا، تخصص و دانش طرفين مي شود؛ و مسئولين و مردم از امکانات، مضيقه ها و قابليت های هم مطلع شده و زمينه پذيرش انتقادات سازنده بين مسئولين و مردم فراهم مي شود.
3. نفى طاغوت و ايستادگى در مقابل ستم‏
انسانى که فقط خداوند را عبادت نمايد و در مقابل او سر تعظيم و تسليم فرود آورد، غير خدا براى او حقير و کوچک مى‏شود و در مقابل طاغوت و ظالمان سر تسليم فرود نمى‏آورد. خداوند اين را يکى از اهداف بعثت پيامبر(ص) دانسته است: «و در ميان هر امتى، پيامبرى را مبعوث کرديم تا خداوند را عبادت نماييد و از طاغوت (هر چه در مقابل خدا است) پرهيز کنيد.»
4. ناكام گذاشتن دشمنان اسلام
از نظر «سياسى» نماز - به خصوص نمازهاى جمعه، اعياد و جماعت - نشانگر شكوه، بزرگى و اتحاد مسلمانان و همچنين زمينه ساز پويايي و رشد سياسي جوامع اسلامي مي باشد و همين امور سبب می شود تا مسلمانان همواره براي مقابله با توطئه هاي دشمن آماده بوده و دشمنان اسلام را در پياده نمودن نقشه هاي شومشان ناكام بگذارند.