پاسخ: گرايش به ذات اقدس اله فطرى است؛ ولى شهوت و غضب نيز به عنوان ابزار كار در نهاد ما وجود دارد. انسان عاقل اين دو را تعديل مى‏كند نه تعطيل. انسان جاهل شهوت و غضب را امير فطرت مى‏كند. در اين حال، فطرت اسير و در بين غرائز دفن مى‏شود؛ و از فطرت مدفون شده كارى ساخته نيست: «لَقَدْ خابَ مَنْ دَسّيها» .
اگر كسى نفس ملهمه را كه به توحيد گرايش دارد دفن كرد، ديگر اثرى از آن ظاهر نمى‏شود؛ يعنى از عبادت لذت نمى‏برد. فطرت شفاف و شكوفا شده، از عبادت لذت مى‏برد. اگر بخواهيم از عبادت لذت ببريم، بايد جداً از مال حرام بپرهيزيم.
كسى كه جز حلال نمى‏خورد و جز به حلال نمى‏انديشد، حتماً از عبادت لذت مى‏برد. چنان كه انسان گرفتار سرماخوردگى و گرفتگى بينى از بوى خوش لذت نمى‏برد و چشم ضعيف و كم نور لذت مشاهده مناظر زيبا را در نمى‏يابد، انسان گنهكار نيز از عبادت لذت نمى‏برد. فطرت شفاف و شكوفا شده از عبادت لذت مى‏برد.