پاسخ از طرف سعید خانزاده: کدام تفکر صحیح است؟
بنده به جاي نماز مستحبی، قضاي نمازهایم را مي خوانم چون با وجود واجباتِ قضا نشده، مستحبات نيز پذيرفته نمي شوند و اثري ندارند.
بنده نماز مستحبی می خوانم، به اميد آن که توفيقي جهت قضاي نمازهایم حاصل شود.
از نظر شرعي خواندن نماز مستحبی (نافله) براي کسی که نماز قضا دارد جايز است و داشتن نمازِ قضا به معناي قبول نشدنِ نماز مستحبي نیست.
کسي که به انجام واجبات جدیت دارد، ولي گاهي مايل است مستحبات را نيز انجام دهد باید بداند خواندن نماز مستحبی آثار خاص خود را دارد مثل اینکه توفيق آور است و انسان را موفق به خواندن نمازِ قضا مي کند.
کسي که به واجبات بي توجه است و فقط نسبت به مستحبات جدّیت دارد ، بايد بداند که مستحبات براي او نفع ندارد و بايد ابتدا نسبت به واجبات خود اهتمام بورزد، زيرا تقوا شرط قبولي اعمال است.
اگر برنامه ريزي کند تا هم نماز هاي قضا را بخواند و هم از برکات نوافل مثل نماز شب بسيار مناسب است.