پاسخ از طرف سعید خانزاده: افرادی که در نماز دچار شک می‏گردند، دو دسته‏ اند:
افردی که در همۀ مسائل زندگی خود شک می‏کنند ؛
آنها باید به روانشناسان و مشاوران مراجعه کنند و این بیماری روانی را درمان کنند و در نماز نیز به حکم کسی که زیاد شک می‏کند ـ کثیر الشک ـ که در رساله‌های عملیه آمده است، عمل کنند.
افرادی که فقط در نماز شک می‏کنند ؛
آنها برای درمان شک خود، باید چند گام بردارند:
گام اول: این که کسی در نماز شک می‏کند ولی در بقیۀ مسائل زندگی شک نمی‏کند، بیانگر این است که به ‏اندازه‏ مسائل روزمرۀ خود، به نماز اهمیت نمی‌دهد؛ لذا در گام اول بایستی با اهمیت، فلسفه، ارزش و جایگاه نماز آشنا شود.
گام دوم: بدیهی است که ذهن انسان در یک لحظه نمی‌تواند به دو مسئله فکر کند؛ یا باید متوجه نماز باشد یا متوجه کارهای روزمره. پس شک در نماز ناشی از عدم حضور قلب است؛ لذا باید عوامل حضور قلب را شناخت (مثل توجه به ترجمه و مفهوم جملات نماز و انتخاب مکانی خلوت) و آنها را رعایت کرد.
گام سوم: شک و تردید از ناحیه شیطان است تا انسان را از یاد خدا بازدارد؛ لذا باید از شر وسوسه‌های او به خدا پناه برد و قبل از نماز اذکاری مثل «اعوذ بالله من الشیطان الرجیم» و «لا حولَ ولا قوةَ اِلّا بالله العلی العظیم» بگوییم.

محتوا : برنامه اندرویدی پرسمان نماز