پاسخ از طرف محمدسعید اختریان پور: امام صادق(ع) فرمود: "گاهي از نماز بنده، نصف يا یک سوم يا یک چهارم و يا یک پنجم آن بالا مي‏رود (پذيرفته مي‏شود)؛ چرا که پذيرفته نمي‏شود از او مگر نمازهايي که با توجه قلبي باشد و خداوند به‏جا آوردن نافله را دستور داده است تا کاستي‌هاي (نماز) واجب را جبران کند". (1)
همچنین در روایتی از امام حسن عسکری(ع) آمده است که انجام پنجاه و یک رکعت نماز در روز از نشانه‏های شیعه است. (2)
اگر پذيرش همۀ اعمال منوط به پذيرفته‌شدن نماز است و اگر قبول نمازهاي واجب به‏طور كامل منوط به نافله است، پس سهل‌انگاري در نافله امر ناپذیرفتنی است.
اهمیت نافله تا جایی است که مستحب است انسان قضای نمازهای مستحبی نمازهای یومیه را به‏جا آورد و ترک آن برای دنیا مکروه است. کسی که توانایی قضای آن را ندارد به‏جای آن صدقه دهد و کم‏ترین مقدار آن برای هر دو رکعت نماز یک مد طعام است و اگر نتوانست برای هر چهار رکعت نماز، یک مد بدهد و اگر باز هم توانایی نداشت برای هر یک از نماز شب و روز یک مد طعام بدهد. (3)
فلسفه نماز هاي نافله چیست؟
در روايات و احاديث براي نمازهاي نافله فلسفه و علت هايي ذكر گرديده از جمله:
1.تكميل نماز واجب
امام باقر عليه السلام در روايتي فرموده اند: «نمازي كه بنده به جا مي آورد، گاهي نصف و گاهي يك سوم و گاهي چهارم و گاهي يك پنجم آن بالا برده مي شود، زيرا بالا برده نمي شود مگر آن نمازي كه با توجه و حضور قلب باشد، مردم مأمور به انجام نمازهاي مستحب شده اند تا نقص نمازهاي واجب آنان توسط مستحباب جبران شود.» (4)
2.رسيدن به بالاترين درجات كمال
در حديثى به نام حديث «قرب نوافل» آمده است: راوى از حضرت صادق (ع) و ايشان از جد بزرگوار خود پيامبر (ص) و پيامبر (ص) از خداوند عزوجل چنين نقل نموده: «به درستى كه بنده من با نافله و كارهاى مستحبى قرب را مى جويد تا اين كه او را دوست بدارم و هنگامى كه او را دوست داشتم گوش او مى شوم كه با آن مى شنود و چشم او مى شوم كه با آن مى بيند و زبان او مى گردم كه با آن سخن مى گويد و دست او مى گردم كه با آن قهر خود را ابراز مى كند» (5)
__________________
(1)عن أبي بصير عن أبي عبدالله(ع) : "يَا أَبَا مُحَمَّدٍ إِنَّ الْعَبْدَ يُرْفَعُ لَهُ ثُلُثُ صَلَاتِهِ و نِصْفُهَا و ثَلَاثَةُ أَرْبَاعِهَا و أَقَلُّ و أَكْثَرُ عَلَى قَدْرِ سَهْوِهِ فِيهِ و لَكِنَّهُ يُتَمُّ لَهُ مِنَ النَّوَافِلِ فَقَالَ لَهُ أَبُو بَصِيرٍ مَا أَرَى النَّوَافِلَ يَنْبَغِي أَنْ تُتْرَكَ عَلَى حَالٍ فَقَالَ أَبُو عَبْدِ اللَّهِ(ع)أَجَلْ لا" (طوسی، تهذيب الأحكام، ج‏2، ص342، ح 16).
(2)"عَلَامَاتُ الْمُؤْمِنِ خَمْسٌ صَلَاةُ الْخَمْسِين"‏ (مجلسی، ‏بحار الانوار، ج 82، ص 75).
(3)"يستحبّ قضاء النوافل الرواتب و يكره أكيداً تركه إذا شغله عنها جمع الدنيا. و من عجز عن قضائها، استحبّ له التصدق بقدر طوله. و أدني ذلك التصدق عن كلّ ركعتين بمدّ و إن‌لم‌يتمكّن، فعن كلّ اربع ركعات بمد و ان لم یتمکّن فمدّ لصلاة الليل و مدّ صلاة النهار" (ر.ک: تعلیقات حضرت امام خمینی بر عروة الوثقى، نوشتۀ سيدمحمدكاظم طباطبائي يزدي، جلد 3، ص64).
(4)بحارالانوار، ج 87، ص 28
(5)مَا يَتَقَرَّبُ إِلَيَّ عَبْدٌ مِنْ عِبَادِي بِشَيْ‏ءٍ أَحَبَّ إِلَيَّ مِمَّا افْتَرَضْتُ عَلَيْهِ وَ إِنَّهُ لَيَتَقَرَّبُ إِلَيَّ بِالنَّافِلَةِ حَتَّى‏ أُحِبَّهُ‏ فَإِذَا أَحْبَبْتُهُ‏ كُنْتُ إِذاً سَمْعَهُ الَّذِي يَسْمَعُ بِهِ وَ بَصَرَهُ الَّذِي يُبْصِرُ بِهِ وَ لِسَانَهُ الَّذِي يَنْطِقُ بِهِ وَ يَدَهُ الَّتِي يَبْطِشُ بِهَا إِنْ دَعَانِي أَجَبْتُهُ وَ إِنْ سَأَلَنِي أَعْطَيْتُه‏ (الكافي (ط - الإسلامية) ؛ ج‏2 ؛ ص352)

محتوا : برنامه اندرویدی پرسمان نماز