پاسخ: باید بدانیم که خداوند متعال گذشته از اینکه احتیاجی به نماز بندگان ندارد، اطاعت و طغيان بندگان نیز، نفع و ضررى به او نمی رساند. قرآن مجيد در اين باره مى‏فرمايد:« إِنْ تَكْفُرُوا أَنْتُمْ وَ مَنْ فِي الْأَرْضِ جَميعاً فَإِنَّ اللَّهَ لَغَنِيٌّ حَميدٌ» ؛« اگر همه مردم روى زمين كافر بشوند نقصى بر خدا وارد نيست و كمبودى براى خدا ايجاد نمى‏شود» و يا در آيه ديگر مي فرمايد:« وَ مَنْ يَنْقَلِبْ عَلى‏ عَقِبَيْهِ فَلَنْ يَضُرَّ اللَّهَ شَيْئا» ؛«هر كس به جاهليت و گمراهى پسروى كند هرگز خدا را زيان نمى‏رساند».
اما اینکه خداوند متعال با وجود اینکه نیازی به نماز بندگان ندارد، آن را واجب نموده به این دلیل است که، پروردگار عالميان مى‌داند چه چيزهایی براى بندگانش مفيد بوده و می تواند سعادت اخروى او را تأمين مى‌كند و چه چيزهایی زیان‌بار و نابود كننده مسیر کمال آنها می باشد؛ خداوند مى‌داند كه اگر انسان را به حال خود واگذارد، نه تنها به كمال و سعادت اخروى نمى‌رسد، بلكه خود را به ذلت و پستى مى‌كشاند؛ لذا از روی محبت و لطفی که به بندگان خود دارد آنها را به انجام عباداتی همچون نماز دستور داده است.
تصور نمائید استادی، دانشجویی را به درس خواندن ملزم ‌كند و حتی ممکن است به دلیل درس نخواندن نمره منفی دهد و یا مشروط کند و حال آن که نه به درس خواندن او نیازی دارند و نه ترک تحصیل دانشجو، ضرری به او می رساند.
بنابراین آنچه در وجوب نمازوجود دارد، در واقع چیزی نیست جز لطف و رحمتى از سوى پروردگار به بندگانش، تا به این وسیله هر چه بهترو سریعتر به كمال و سعادت دنیوی واخروى خود برسند.