پاسخ از طرف هادی مرادی: به تعدادی از روایات و نقلهای تاریخی اشاره می کنیم :
1- رسول خدا ( صلی الله علیه و آله و سلم ):
همسر آنحضرت می گوید : قبل از نماز با پیامبر صحبت می کردیم و او نیز سخن می گفت ؛ ولی هنگامی که وقت نماز فرا می رسید گویا اصلا نه ما او را می شناسیم و نه او ما را می شناسد . ایشان می فرمود : همانا خداوند روشنی چشم مرا در نماز قرار داد و نماز را محبوب من نمود. من هرگز از نماز سیر نمی شوم . و با اینکه بی گناه بود اما از خوف خداوند چنان در نمازش می گریست که جا نمازش خیس می شد.
2- امیر المومنین علی ( علیه السلام ):
ایشان چون وقت نماز فرا می رسید ، به خود می پیچید و می لرزید ، به او می گفتند : ای امیر المومنین تو را چه شده است ؟ می فرمود : وقت ادای امانتی شده است که خداوند آن را بر آسمانها و زمین و کوهها عرضه کرده و آنها از قبول آن ابا کردند و از آن بیمناک شدند.