پاسخ از طرف محمدسعید اختریان پور: به جز نمازهاى واجب و يوميه، نمازهاى ديگرى هم وجود دارد كه انجام دادن آنها مستحب است. از آن جايى كه اين نمازها، اضافه بر نمازهاى واجب است، به آنها نافله يا نوافل گفته مى‏شود (به معناى زيادى و افزون). اساس و اهميت نافله‏هاى مستحبى، به اين است كه جبران كننده نواقص و كمبودهاى نمازهاى واجب است و همچون صدقه‏اى است كه انسان مى‏پردازد. در حديث است«نمازهاى نافله به منزله هديه است و در هر صورت پذيرفته مى‏شود».
نماز هاي نافله داراي اقسام متعددي مي باشد
برخي از آنها داراي زمان خاصي هستند مانند نافله هاي نمازهاي واجب، نماز غفليه، نمازهاي شبهاي ماه مبارك رمضان، نماز شب و....
برخي از آنها براي كار خاصي خوانده مي شوند مثل نماز استخاره، نماز شكر، نماز زيارت و...
برخي از آنها نيز داراي هدف خاصي مي باشند مانند نماز براي طلب رزق، نماز طلب باران، نماز حاجت و....
در روايات و احاديث براي نمازهاي نافله فلسفه و علت هايي ذكر گرديده از جمله:
الف - تكميل نماز واجب با نماز مستحبي
امام باقر عليه السلام در روايتي فرموده اند:«نمازي كه بنده به جا مي آورد، گاهي نصف و گاهي يك سوم و گاهي چهارم و گاهي يك پنجم آن بالا برده مي شود، زيرا بالا برده نمي شود مگر آن نمازي كه با توجه و حضور قلب باشد، مردم ماءمور به انجام نمازهاي مستحب شده اند تا نقص نمازهاي واجب آنان توسط مستحباب جبران شود.»
ب – رسيدن به بالاترين درجات كمال
در حديثى به نام حديث« قرب نوافل» آمده است: راوى از حضرت صادق (ع) و ايشان از جد بزرگوار خود پيامبر (ص) و پيامبر (ص) از خداوند عزوجل چنين نقل نموده:«به درستى كه بنده من با نافله و كارهاى مستحبى قرب را مى جويد تا اين كه او را دوست بدارم و هنگامى كه او را دوست داشتم گوش او مى شوم كه با آن مى شنود و چشم او مى شوم كه با آن مى بيند و زبان او مى گردم كه با آن سخن مى گويد و دست او مى گردم كه با آن قهر خود را ابراز مى كند»