پاسخ: چنين افرادي نه تنها به هیچ مرتبه ای از عرفان نرسیده اند؛ بکله به درجات حیوانی سقوط کرده اند؛ زیرا عبادت رمز کمال انسانیت است و هر چه یقین و عرفان انسان بیشتر باشد، عبادت او از اوج بیشتری برخوردار خواهد بود؛ همانگونه که این امر در عبادت ها و نمازهای حضرت علی ( علیه السلام ) پیشوای عارفان جلوه گر بوده است تا جايي كه در محراب نماز به شهادت رسيد.
این ها گمراهانی ان که گمان می کنند معرفتی پیدا کرده اند؛ در حالی که هم خود و هم دیگران را فریب داده و گمراه می کنند. آنان نزدیکی و فنای فی الله را جهت توجیه بی توجهی خود نسبت به عبادات همچون نماز، روزه و... مطرح می کنند و می گویند:
این عبادات قشری است و ما به باطن و لب آن نائل گشته ایم !! این سخن پوچ و بی معنا است؛ زیرا هر یک از مراتب وجود انسان اعم از جسم و روح حظی از عبادت دارد و عابد حقیقی با تمام وجود، نیایشگر حق و حافظ ظاهر و باطن شریعت است.
شیخ صدوق در« باب حادی عشر» این گرایش ها را شرک به خدا می داند.
عرفان و شناخت واقعی، بنده را لحظه به لحظه مطیع تر می کند؛ به طوری که از عبادت و نیایش های خود لذت وافری می برد. چنین عاشق عابدی ع گاهی یک شب را به رکوع و شبی را به سجود و... می گذراند و هرگز خسته و ملول نمی شود و نمی تواند غذای معنوی و روحی عبادت و عشق به الل را ترک کند
در روایتی امده است: بدانید ! نماز غذایی روحی و آسمانی است که خداوند برای زمینیان قرار داده است و آن را برای شایستگان رحمت خویش گوارا کرده است؛ خوراکی روحی و روانی که در هر شبانه روز پنج نوبت از آن تغذیه می کنند و ریشه می یابند.