پاسخ: فرض مى‏كنيم كه آنچه برخى مى‏گويند مطلب صحيحى باشد كه اگر خدا مشكل ما را حل كند ما نماز مى‏خوانيم؟ حال با توجه به اين فرض به مطالب زير توجه شود:
الف - اگر كسى كه مشكلى ندارد فقط بايد نماز بخواند، در اين صورت اكثر مردم نبايد نماز بخوانند؛ چون هر يك به نحوى مشكلى دارند. اگر يك جوان مشكل ازدواج و خانه دارد، بسيارى از ازدواج كرده‏ها و خانه‏دارها نيز ده‏ها مشكل دارند. حال آيا مى‏توان اين مبنا را پذيرفت؟
ب - نماز خواندن در برابر حل مشكلات؛ يعنى شاكر بودن در برابر احسان و لطف خداوند. حال مى‏پرسيم آيا تاكنون خداوند نعمتى به مانداده كه در برابر آن شاكر باشيم؟! آيا نعمت وجود، سلامتى، عقل، حواس، خانواده و... آيا سزاوار نيست كه در برابر نعمت‏هايى كه به ما داده او را شاكر باشيم تا او نيز نعمتش را بر ما افزون سازد.
ج - آيا احتمال نميدهيد كه مشكلات فعلى به جهت ناسپاسيهاى گذشته باشد؟! خداوند خود فرموده است: اگر«سپاس‏گزارى كنيد، نعمتتان را افزون ميسازيم»
آنچه گفتيم با توجه به فرض بود، ولى اگر از زاويه كامل‏ترى به موضوع نگاه كنيم، خواهيم ديد كه نماز فلسفه‏اى دارد فراتر از موضوع شكرگزارى و قدردانى نسبت به نعمت‏هاى خداوند نمازهاى روزانه چراغ‏هايى است كه در مسير پر پيچ و خم زندگى روشن مى‏شود تا انسان در گردونه‏ها، سختى‏ها و ظلمت‏ها خود را نبازد و در مسير راستى و درستى حركت كند؛ نااميد نگردد و بر مشكلات با توكل بر خداوند فائق آيد.
د – آيا فكر نمي كنيد با ترك نماز يكي از مهمترين ابزارهاي حل مشكلتان را كنار گذاشته ايد؟ آيا نمي دانيد خداوند برا ي رفع مشكلات، كمك گرفتن از نماز را توصيه نموده است.
خداوند متعال در سوره بقره چنين توصيه نموده است:« اسْتَعينُوا بِالصَّبْرِ وَ الصَّلاة» ؛« از صبر و نماز يارى جوييد»
و – وجود برخي مشكلات عامل رشد و تعالي مومنين است و نبايد آن را به عامل سقوط خود تبديل نمود.
حضرت موسى در گفتاري كه با خداوند داشت عرض كرد: خدايا دوست ندارم كه بيمار و ضعيف گردم و در عبادت من سستى پيدا گردد و هم دوست ندارم هميشه سالم باشم كه تو را فراموش كنم، بلكه دوست دارم گاهى بيمار شوم كه تو را ياد كنم و گاهى سالم شوم، و تو را شكرگذارم.