پاسخ: اینکه انسان نبايد کورکورانه نماز بخواند و باید خدا را بشناسد و عبادت نماید، درست است؛ امّا این بدان معنا نیست که اوّل باید به اوج معرفت الهی رسید و بعد شروع به عبادت نمود. چون اساساً بدون عبادت شرعی محال است کسی خداشناس حقیقی شود. همین که انسان دانست خدایی هست ودینی فرستاده و دستوراتی داده، خود مرتبه ای از شناخت خداست. لذا به همین اندازه شناخت باید عمل نمود؛ و همزمان باید در راه شناخت عمیقتر خدا و دین او نیز کوشید؛ و طبیعی است که هر چه شناخت بالا می رود، باید عبادت را هم متناسب با آن، عمق بخشید.پس باید دانست و عبادت کرد؛ و باید عبادت نمود تا قابلیّت برای یقین بیشتری حاصل گردد؛ و چون علم فزونتر شد، باید عبادت را عمق بخشید و به این ترتیب و به صورت پله پله در نردبان عبودیّت و معرفت بالا رفت. لذا خداوند متعال فرمود:« وَ اعْبُدْ رَبَّكَ حَتَّى يَأْتِيَكَ الْيَقين‏» ؛« و پروردگارت را عبادت كن تا يقين‏ به تو روی آورد»
علاوه براينكه خداوند متعال فرمود:«... اتَّقُوا اللَّهَ وَ يُعَلِّمُكُمُ اللَّه» ؛« تقوای الهی پیشه کنید! و خداوند به شما تعليم مى‏دهد»
نیز امام باقر عليه السلام فرمودند:« مَنْ عَمِلَ بِمَا يَعْلَمُ عَلَّمَهُ اللَّهُ مَا لَمْ يَعْلَم» ؛« هر که به آنچه می داند عمل نماید، خداوند آنچه را که نمی داند به او تعلیم می دهد»
پس علم و معرفت خداوند متعال و عمل و عبادت، همانند پلّه های نردبانند که یک در میان قرار گرفته اند. یا همانند دو بال پرنده اند که تنها با وجود هر دوی آنها می توان پرواز نمود. یا همانند روح و بدن و می باشند که همواره باهمند. لذا رسول خدا (ص) فرمودند:« الْعِلْمُ وَ الْعَمَلُ قَرِينَانِ كَاقْتِرَانِ الرُّوحِ وَ الْجَسَدِ وَ لَا يُنْتَفَعُ بِأَحَدِهِمَا إِلَّا مَعَ الْآخَر» ؛«علم و عمل همراهند مانند همراهى روح و بدن، و يكى بدون ديگرى بى‏فايده است‏»