پاسخ: اولا: پس از بررسي منابع روايي به چنين روايتي دست نيافتيم و اين جمله نه تنها از حضرت علي ( عليه السلام ) بلكه از هيچيك از معصومين (عليهم السلام ) نقل نگرديده است.
ثانيا: يكي از صفات معصومين ( عليهم السلام ) همان عصمت آنها از خطا، اشتباه، نسيان و دوري از خدا مي باشد و اين صفت همواره با آنها است لذا تصور اين مطلب كه، حتي به مقدار يك لحظه هم اين بزرگواران از ياد خدا غافل باشند و يا اينكه در نماز حضور قلب نداشته باشند ممكن نيست. كما اينكه ابو حمزه ثمالى در حالات امام سجاد عليه السلام نقل كرده كه: امام سجاد عليه السّلام را در نماز ديدم كه عباء آن حضرت از روى يكى از شانه‏هايشان افتاده بود آن را مرتّب و منظم نكردند تا از نمازشان فارغ شدند، از آن حضرت راجع به آن پرسيدم.حضرت فرمودند:«واى بر تو، آيا مى‏دانى در مقابل چه كسى من بودم، بنده نمازش قبول نمى‏شود مگر آن مقدارى از نماز كه حضور قلب دارد. (يعني به همان مقداري كه انسان در نمازش حضور قلب دارد به همان مقدار از نمازش مورد قبول خداوند قرار مي گيرد )»
ثالثا: اين جمله برفرض اينكه صحت داشته باشد به اين معنا نيست كه ايشان در برخي مواقع نماز هاي خود را به دليل عدم حضور قلب ترك مي كردند بلكه به اين معنا است كه ايشان حتي يك لحظه هم در نماز حضور قلب خود را از دست نمي دادند.
رابعا: شيطان براي دور كردن از نماز چنين وسوسه هايي را به ذهن انسان خطور مي دهد تا به بهانه اينكه:« نمي توانيم نماز با حضور قلب بخوانيم لذا نماز مان فايده ندارد» وي را از نماز دور كند و حال اينكه وظيفه ما اين است كه مسير كمال را طي كنيم و سعي كنيم در هر نمازي كه مي خوانيم نسبت به نماز قبلي حضور قلب بيشتري داشته باشيم.