پاسخ: اولا: از قرآن کريم وساير متون ديني استفاده مي شود که، بخشش گناهان وگذشت خداوند از حق خود، در جائي است که انسان گناهان وخطاهائي را از روي جهالت انجام دهد وتوبه كرده و با عمل صالح گذشته خود را جبران نمايد در اينصورت از حق خود مي گذرد، نه اينکه عمداً گناه کند واصرار بر عمل خود داشته باشد به اين خيال كه خداوند او را مي بخشد.
خداوند متعال در اين باره فرموده است« ثُمَّ إِنَّ رَبَّكَ لِلَّذينَ عَمِلُوا السُّوءَ بِجَهالَةٍ ثُمَّ تابُوا مِنْ بَعْدِ ذلِكَ وَ أَصْلَحُوا إِنَّ رَبَّكَ مِنْ بَعْدِها لَغَفُورٌ رَحيمٌ» ؛« امّا پروردگارت نسبت به آنها كه از روى جهالت، بدى كرده‏اند، سپس توبه كرده و در مقام جبران برآمده‏اند، پروردگارت بعد از آن آمرزنده و مهربان است.» و يا در آيه ديگر مي فرمايد:« وَ إِنِّي لَغَفَّارٌ لِمَنْ تابَ وَ آمَنَ وَ عَمِلَ صالِحاً ثُمَّ اهْتَدى‏» ؛« و من هر كه را توبه كند، و ايمان آورد، و عمل صالح انجام دهد، سپس هدايت شود، مى‏آمرزم!»
بنا بر اين اگر كسي عمداً نماز نخواند بر اساس آنچه در روايات آمده موجب کفر اومي شود وديگر زمينه اي براي بخشش وگذشت نمي ماند.
ثانيا: اگر قرار بود خداوند از حق خودش به اين راحتي بگذرد بگونه اي كه هر كس خواست به دستورات الهي عمل كند و هر كس دوست داشت آن را رها نمايد؛ در اينصورت چه لزومي داشت كه اصلا خداوند دستوري براي بندگانش صادر كند و يا ديگر لزومي نداشت تا خداوند متعال براي ابلاغ دستورات خودش به مردم صد و بيست و چهار هزار پيامبر را با آنهمه مشقت هايي كه براي آنها وجود داشت مبعوث نمايد.
ثالثا: اگر قرار باشد خدا نسبت به حق خودش در خصوص نماز بي تفاوت باشد دليلي ندارد اين همه آيات و روايات مربوط به عذاب كساني كه نسبت به نماز سهل انگارند و يا نماز نمي خوانند بيان نمايد.
البته در مقایسه مسان حق الله و حق الناس، توبه و جبران حق الناس بسیار مشکل تر است و این گونه روایات سختی حق الناس را بیان می کند نه بی اهمیتی و بی تفاوتی نسبت به حق الله باشد.