پاسخ: در پاسخ به اين افراد بايد گفت: حفظ ايمان بدون انجام نماز ممکن نيست، چون ايمان مربوط به لفظ و ادعا نيست که کسي بگويد: من به خدا ايمان دارم و همان کافي باشد، بلکه ازآيات و روايات استفاده مي شود يکي از اجزا و ارکان اساسي ايمان، عمل است. قران مجيد مي فرمايد:« إِلَيْهِ يَصْعَدُ الْكَلِمُ الطَّيِّبُ وَ الْعَمَلُ الصَّالِحُ يَرْفَعُه‏» ؛« سخنان پاکيزه به سوي خدا بالا مي رود و کار شايسته به آن رفعت مي بخشد.» ويا در سوره« والعصر» مي خوانيم:« إِنَّ الْإِنْسانَ لَفي‏ خُسْرٍ؛ إِلاَّ الَّذينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ...» ؛« انسانها همه در زيانند؛ مگر كسانى كه ايمان آورده و اعمال صالح انجام داده‏اند»
آيات بالا نقش عمل را نسبت به ايمان روشن مي کند. همان طوري که گناه، ايمان را کمرنگ مي سازد، عمل صالح آن را تقويت مي نمايد. امام صادق(ع) مي فرمايد:« مَنْ عَمِلَ بِمَا أَمَرَ اللَّهُ فَهُوَ مُؤْمِن» ؛« کسي که به دستور هاي الهي عمل کند، مؤمن است.»
ادعاي ايمان بدون پاي بندي به دستور هاي الهي، گزاف و دروغ است. اگر فقط ايمان قلبي کافي بود، پيامبران و اولياي الهي که از همه مردم مؤمن تر به خدا بودند، نبايد عابدتر از ديگران باشند، در حالي که قرآن مجيد از تأکيد پيامبراني چون ابراهيم، موسي و عيسي(ع) بر نماز و اعمال عبادي ديگر خبر داده است. سِرّش آن است که نماز بهترين وسيله اي است که مي تواند روحية بندگي را در وجود انسان متجلي کند.
عمل صالح جزئي از ارکان ايمان و يا شرط لازم آن است و هر يک از ايمان و عمل در افزايش ديگري تأثير و نقش به سزا دارد. نماز عبادتي جامع است که مي تواند تمام وجود انسان (از جهات بدني و ظاهري گرفته تا جهات ذهني و قلبي و باطني) را در خدمت بندگي و پرستش قرار دهد. نيت خوب داشتن به تنهايي نمي تواند انسان را از انجام عبادت و نماز بي نياز کند. خداوند در سورة انفال پس از آن که از ايمان در قلب سخن گفته، مي فرمايد:« الَّذينَ يُقيمُونَ الصَّلاةَ وَ مِمَّا رَزَقْناهُمْ يُنْفِقُونَ؛ أُولئِكَ هُمُ الْمُؤْمِنُونَ حَقًّا...» ؛« آنان که نماز را اقامه کرده و از آن چه بدانان روزي داديم، در راه خدا انفاق مي کنند، مؤمن واقعي هستند.»
لذا در روايات متعددي كه از سوي معصومين عليهم السلام نقل گرديده از نماز به عنوان ستون دين ياد شده است به اين معنا كه نماز حافظ ايمان و اعتقادات انسان مي باشد و بدون آن ايمان معنايي ندارد.