پاسخ: اكثر مومنين كه نماز مي خوانند و روزه مي گيرند، گاهي نيز آلوده به گناه مي شوند. كسي نمي تواند ادعا كند كه هرگز گناه نمي كند. اين ادعا خاص معصومين(ع) است. وهمين نمازهاي بي روح و دست و پا شکسته نيز خالي از آثار مختلف تربيتي و رواني و اجتماعي نمي باشد و اگر انسان همين نماز بي روح را هم ترک مي کرد، ميزان جرم و خطا و معصيت او بيشتر مي شد. چون اثر عمده نماز که همان نهي از فحشا و زشتي و گناهان است، حتي در اين گونه نمازها نيز ظاهر و آشکار مي گردد. علاوه بر اينكه با توبه آثار اين گناهان از بين خواهد رفت.
اما اينكه وضعيت نماز افرادي كه گناه مي كنند چه خواهد شد بايد بگوئيم كه اگر گناه چنين فردي از موانع قبولي نماز باشد مانند رباخواري، عاق والدين، بي اعتنايي به نماز... در اينصورت هرچند اين شخص در قيامت به خاطر نماز مورد مواخذه قرار نمي گيرد ولي نماز وي مورد قبول درگاه الهي نبوده و براي وي كمال آور نخواهد بود. اما اگر گناهان وي غير از مواردي است كه مانع قبولي نماز مي شد و از سوي ديگر شرايط قبولي نماز را دارا بود، در اين صورت نماز وي مورد قبول درگاه الهي قرار گرفته و گناهان وي نيز مانند ديگر اعمال خوب و بد انسان در ترازوي اعمال مورد محاسبه قرار مي گيرد.