پاسخ: قبل از هر چیز باید بگوئیم تصور اينكه كسي بي نماز باشد و گناه نکند محال است، چرا كه کمترین گناهي كه چنین فردی در هر روز انجام مي دهد ترك نماز است و همانگونه که می دانیم ترک نماز از گناهان كبيره می باشد.
با اين حال مي توان بر اساس آنچه که از روایات به دست می آید چند تفاوت عمده بین کسی که نماز می خواند - هر چند گناه کار باشد - با کسی که در ظاهر گناه نمی کند مطرح نمود.
اول – اميد به نجات و عاقبت بخيري فرد نماز خوان نسبت به فرد بي نماز بسیار بيشتر است همانگونه كه پيامبر خدا ( صل الله عليه و آله ) نسبت به جوان نماز خواني كه مرتكب گناه نيز مي شد فرمود: يك روز نمازش او را از گناه باز مي دارد و چيزي هم نگذشت كه آن جوان توبه كرد.
دوم - نماز موجب مي شود تا گناهان ريخته شده و از بين برود. از سلمان فارسي رحمه الله نقل شده است که مي گويد:« با پيامبر اکرم صلي الله عليه و آله و سلم در سايه ي درختي بوديم، يک شاخه از آن گرفته و آن را تکان داد پس يک برگي از آن افتاد. فرمود:« نمي پرسيد که چرا چنين کردم؟» عرض کرديم به ما خبر دهيد اي رسول خدا ! فرمود:« به تحقيق شخص مسلمان هرگاه به نماز قيام مي کند گناهانش مي ريزد همان طور که برگ هاي اين درخت مي ريزد» . لذا كسي كه نماز مي خواند نسبت به كسي كه نماز نمي خواند، بيشتر در معرض غفران و رحمت الهي قرار دارد.
سوم – بر اساس احاديث نقل شده ملاك قبولي اعمال خوب انسان، قبولي نماز است يعني اگر نماز انسان مورد قبول خداوند قرار گرفت ساير اعمال خوب انسان نيز مورد قبول واقع مي شود و الا ديگر اعمال نيك انسان ارزشي نخواهد داشت. برهمين اساس هيچيك از اعمال خوب فرد بي نماز مورد قبول درگاه الهي قرار نمي گيرد چون اصلا نمازي نخوانده تا قبول يا رد شود، ولي اگر فرد نماز خوان نمازش مورد قبول درگاه خداوند قرار گيرد هرچند گناه كار باشد مابقي اعمال نيك وي نيز قبول مي شود.