پاسخ: بدون شک فردي که در دنيا به وظايف الهي و عبادي خود توجه داشته و نماز را با وجود سختي و مشقت در اول وقت به جا آورده و خود مسير تكامل را طي نموده با کسي که پس از مرگش براي او نماز و روزه به جا آورده اند از نظر ارزش و درجه يکسان نمي باشند.
اصولا هر عبادتي که در ظرف و وقت خود به جا آورده شود ارزشمند تر و ماجورتر از عبادتي است که خارج از وقت و ظرف خود انجام گيرد زيرا وقت خاص و محدوده عمل و عبادت داراي اثر خاصي در تاثير گذاري عمل است و اين اثر و خاصيت در خارج از وقت و زمان خاصش کم رنگ تر و کم اثر تر است و حتي نماز داخل وقتي که در اول وقت خوانده شود با نمازآخر وقت در اجر وو ثواب متفاوت است تا چه رسد به نماز خارج از وقت و نمازي که پس از مرگ براي کسي خوانده مي شود.
بنابراين، كسي كه از روى بى مبالاتى، يك عمر نمازش را ترك كرده، در روز قيامت مؤاخذه و عذاب مى شود و او نيز مانند بقيه مردم، در برابر اعمال خود مسئول مى باشد و حتماً بازخواست مى شود و به جاآوردن نماز قضا توسط فرزند و يا خريد نماز به هيچ وجه تضميني براي بهشت رفتن وي نمي باشد هرچند ممكن است با عمل نيابتي در مجازات وي تخفيف داده شود.
در خصوص كساني هم كه بنا به عذري همچون بيماري و... ترک عبادت نموده اند، اگر چه با بجاآوردن نماز توسط ديگران بازخواست نمي شود ولي اجري و درجه ای هم دريافت نکند.
علاوه بر این که بهشت نیز مانند جهنم دارای درجات و مراتب است و اگر این افراد وارد بهشت بشوند چه بسا هم درجه با کسانی نخواهند بود که وظیفه شان را درست و به موقع انجام داده اند.