پاسخ: از نظر شرعي اگر کسي نماز واجب قضا د اشته باشد خواندن نافله براي او جايز است بر خلاف روزه که با وجود داشتن قضاي روزه نمي توان روزه مستحبي گرفت.
از سويي ديگر بر عهده داشتن قضاي نماز به معناي قبول نشدن نماز مستحبي و نوافل نمي باشد و هر کدام وظيفه اي است که يکي به صورت وجوب و ديگري به صورت استحباب بر عهده ما است. بنا بر اين خواندن نوافل آثار خاص خود را دارد که آثاري بسيار با برکت و پر بار است و به قول خود شما خواندن نافله توفيق آور است و انسان را موفق به قضاي نماز هاي واجب نيز مي کند. اين حالت براي کسي است که نسبت به واجبات اهتمام دارد، ولي گاهي مايل است مستحبات را نيز انجام دهد. اما اگر کسي به طور کلي به واجبات خود بي توجه باشد و نسبت به مستحبات اهتمام داشته باشد، همانگونه که امروزه خيلي از مردم اينطور عمل مي کنند، بايد بداند که در اين صورت مستحبات براي او نافع نبوده و بايد ابتدا نسبت به واجبات خود اهتمام بورزد، زيرا تقوا شرط قبولي اعمال است.
بنابراين اگر بتوان برنامه ريزي درستي داشت بگونه اي که هر دو را با هم جمع نمود يعني هم نماز هاي قضا را خواند و هم از برکات نوافل و لا اقل برخي از آنها مانند نوافل شب و صبح بهر همند شد بسيار مناسب و شايسته است و اين کار اگر با برنامه انجام گيرد ممکن و عملي است.
البته اين نكته را نيز نبايد از نظر دور داشت كه اگر كسي از نظر وقت در مضيقه باشد به طوري که امر داير ميان قضاي نماز واجب و خواندن نوافل باشد بي شک قضاي نماز واجب مقدم است اما معمولا چنين ضيق وقتي وجود ندارد زيرا اوقاتي که از دست مي دهيم به اندازه اي زياد است که مي توان با استفاده از انها موفق به انجام هر دو نوع نماز شد.