پاسخ: در پاسخ به اين سوال سه نكته را بايد مد نظر داشت:
اول: امروزه نيز گرچه وسايل نقليه و ابزار مسافرت با گذشته فرق كرده است؛ ولى در عين حال هم اكنون نيز مسافرت داراى مسائل غير قابل پيش بيني و مشكلات زيادى است.
قطعا زندگى در سفر مانند زندگى در خانه نمي باشد و آن شرايطى كه براى انسان، در محل خود فراهم است،در بيرون شهر فراهم نيست؛ بنابراين، با مقايسه اين دو به يكديگر مشكلات سفر هم‌چنان محسوس است.شما اگر به تجربه خودتان مراجعه كنيد، ملاحظه خواهيد كرد كه اصولاً در سفر - به ويژه در ميان راه - آن آرامش لازم وجود ندارد؛ به ويژه آنكه در سفر با وسايل سريع، دغدغه‏ها بسيار زياد و فرصت اندك است لذا هر چند امروزه وسايل سفر راحت شده؛ ولى در عين حال، فشارهاى عصبى و فرصت‏هاى محدود، جايگزين آن شده است. براى نمونه شخصى كه با هواپيما مسافرت مى‏كند، گرچه با سريع‏ترين و راحت‏ترين وسيله به سفر مى‏رود؛ ولى چند دقيقه تأخير، مى‏تواند مانع سفر او شود.
بنابراين با توجه به مشكلات زياد و عدم آرامش، دستور قصر نماز مسافر صادر شده است.
دوم: يكى از حكمت‏هاى مهم قصر نماز و افطار روزه مشقت و دشواري هاي سفر است و نه آنكه تمام العلة باشد. نه در روايتى و نه به هيچ دليل عقلى ما دسترسى پيدا نكرديم كه دليل قصر، منحصراً همين امر بوده است تا اشكال وارد شود که مشقت گذشته وجود ندارد پس مسافر امروزي نبايد نماز را قصر و روزه را افطار نمايد، اگر واقعاً علت تامه قصر (شكسته) خواندنِ نمازهاى چهارركعتى و نگرفتن روزه در سفر، همان باشد كه در سؤال آمده است، بايد چنين باشد؛ ولى با يك بررسى اجمالى روشن مى‏شود كه چنين چيزى صحيح نيست؛ زيرا اگر اين حرف صحيح باشد، بايد:
اولاً: تمامى سفرهاى با مشقت و طولانى، مشمول چنين حكمى باشند و حال آنكه به طور مثال در سفر معصيت - هر چند هم با مشقت و طولانى باشد - بايد نماز تمام خوانده و روزه گرفته شود.
ثانياً: بايد هر چه سفر طولانى‏تر و با مشقت‏تر باشد، تخفيف بيشتر باشد و حال آنكه مشاهده مى‏شود به طور مثال: كسى كه شغلش مسافرت است و دائماً سفر مى‏كند، بايد نمازش را تمام خوانده و روزه‏اش را نيز بگيرد.
خلاصه اينكه يكى از حكمت‏هاى اين حكم، تخفيف است و اين تخفيف يك هديه الهى است كه شامل برخى از مسافران مى‏شودو لزوماً و در تمام موارد، ربطى به طولانى بودن ومشقت داشتن سفر ندارد. نوعاً سفر خسته كننده و ملال آور است، چه كوتاه باشد و چه طولاني و چه با وسايل نقليه باشد و يا بدون آن.
سوم: در وضع قوانين، به موارد كلى توجه مى‏شود، نه به موارد استثنايى و از آن جا كه نوعا در مسافرت، افراد عجله دارند و امكانات به اندازه محل سكونت برايشان فراهم نيست، دستور آمده كه مسافران - البته با شرايطى - نماز را شكسته بخوانند و روزه را قضا كنند. در اين جا نبايد مسافرى را در نظر گرفت كه هيچ مشكلى ندارد و مى‏تواند بدون مشكلى نماز و روزه‏اش را تمام انجام دهد.