پاسخ: شهيد مطهري مي فرمايد:«از نظر اسلام زن حائض حكم يك انسان به اصطلاح«محدث» را يعني انسان فاقد وضو و غسل را دارد كه در آن حال از نماز و روزه محروم است» ، به نظر ايشان حيض مانند جنابت، خواب، بول و غيره موجب حدث‌ (نوعي پليدي) است كه اولا اختصاص به زن ندارد و ثانيا با غسل و يا وضو مرتفع مي گردد.
خونريزي ماهيانه زن يك نوع بيماري و زحمت است و به دليل پديد آمدن همين وضعيت رواني خاص، زن نمي تواند در حال نماز توجه دقيق و آرامش و طمانينه و طهارت لازم را داشته باشد، در حالي كه نماز گفتگوي بنده و راز و نياز او با خدا است كه بايد در نهايت دقت و آرامش و طهارت انجام گردد، درواقع معافيت زن در هنگام قاعدگي از عباداتي که نياز به وضو، يا تيمم يا غسل دارد، امتنان و تسهيلي است که خداوند براي زنان مقرر کرده است.
درباره بحث زن حائض كه روزه اش را بايد قضا كند و نمازش كه اين قدر در اهميتش سخن در ميان است، قضا ندارد؛ يكي از حكمت هاي آن را از روايات امامان معصوم (ع ) مي توان چنين بيان كرد: شيخ صدوق (ره ) در كتاب شريف، علل الشرايع با توجه به سلسله سند، از ابي بصير نقل مي كند كه او مي گويد: از حضرت امام صادق (ع ) سؤال كردم كه چرا زن حائض روزه اش را بايد قضا كند ولي نمازش را قضا لازم نمي باشد حضرت در جواب فرمودند:« زيرا روزه در يك ماه فقط واجب مي باشد ولي نماز در هر شبانه روز از سال واجب مي باشد» ؛ فلذا براي اينكه زن حائض بتواند مقداري از روزه هاي فوت شده را درك كند واجب است روزه هايي كه در ايام عادت بوده است را قضا نمايد ولي چون مي تواند در ايام ديگري (غيراز ايام عادت ماهانه ) به فيض نماز نائل آيد نيازي به قضاي نمازهاي ايام عادت ندارد.
از سوي ديگر کمبود عبادت زن در ايام عدات قابل جبران است چون وي مي تواند وقت نماز، خود را پاکيزه نموده و در نمازگاه خد ذکر خداوند گفته و ارتباط معنوي خود را با خدايش حفظ نمايد و روزه ها را قضا کند.
بدين ترتيب، عبادت زنان کمتر از مردان نخواهد بود با توجه به اين كه زنان شش سال زودتر از پسران قابليت و ظرفيت انجام تكاليف را پيدا مي كنند و در ايام بارداري و بخشي از زمان شيردهي و پس از يائسگي عادت ماهانه ندارند، ميزان عبادات زنان و مردان، چندان تفاوتي با يكديگر ندارند.