پاسخ:
این حالت معنوی، لطف بیکران حضرات در پذیرایی از زائران خود می باشد و تا زمانی که انسان آنها را حفظ کند این نورانیت پیوسته با او خواهد بود. حقیقت گناه هم مخالفت با مولا و تیرگی در قلب انسان است که در این مواقع هم به ما دستور داده اند فورا قلب آلوده شده را با توبه شستشو دهیم تا بتوانیم مجددا آن نورانیت را درک نماییم. زمانی هم که بنده خطاکار پشیمان می شود و به درگاه خداوند برمی گردد و توبه میکند خداوند بسیار خوشحال میشود و در روایات آمده که از تشنه لبی که بعداز مدتی به آب میرسد یا از انسانی که گمشده ای داشته و بعداز مدتی آن را می یابد بیشتر خوشحال می شود که بنده اش به در خانه او برگشته و از اشتباه خود پشیمان شده لذا هیچ تردیدی به خود راه ندهید که خدا شما را دوست دارد و قطعا نشانه این دوست داشتن، توفیق توبه و ایمان به رحمت و بخشش اوست با خود وضویی بسازید و خلوتی کنید و با سجده ای نسبتا طولانی به درگاه الهی توبه و استغفار نمایید واشک ندامت بریزد آن وقت تحول بزرگی را در درون خود حس خواهید کرد با خود بگویید که خدا همیشه خداست و من نیز باید همیشه بنده خوب او باشم لذا اطاعت از اوامرش را به دیده منت می خرم و از نواهیش با کمال میل دوری می گزینم. البته شیطان به این سادگی دست از سر شما بر نمی دارد مگر آنکه جدیت را در شما ببیند تا مأیوس گردد.

مرکز ملی پاسخگویی به سؤالات دینی