پاسخ: بطور كلي ما وقتى به نماز علاقه مند مي شويم كه نخواهيم فقط وقت نماز بنده خدا باشيم و در ساير اوقات برده هوا و هوس و دنيا،اگر در اوقات ديگر شبانه روز هم در ارتباط با خدابوديم و در فضاى عبوديت خدا نفس كشيديم و گام برداشتيم، با اشتياق و علاقه نماز خود را اقامه خواهيم نمود. با اين حال موارد ديگري نيز در علاقه‏مندى انسان به نماز موثر است كه به طور اختصار ذكر مي نمائيم:
أ‌- شناخت و توجه كافى نسبت به معبود و اين كه در نماز با چه كسى سخن مى‏گوييم
ب‌- شناخت نسبت به اسرار و اهميت نماز که توجه به هرکدام از آنها، به عمل انسان معنا و روح مي بخشد و او را به نماز و عبادت علاقه مند مي کند
ت‌- دقت در آثار و بركات دنيوي و اخروي نماز
ث‌- حتى‏الامكان نماز را به جماعت يا در مساجد خواندن؛
ج‌- حتى‏الامكان ذهن و قلب را از تعلقات دنيا ونفس بيرون آوردن؛
ح‌- با قاطعيت تمام توجّه خود را به سوى پروردگار معطوف كردن؛
خ‌- مطالعه در نحوه و كيفيت عبادات ائمه(ع)؛
د‌- حضور قلب داشتن در نماز.
ذ‌- مطالعه سيره و رفتار اولياي الهي و عارفان، در نماز؛ كه مي تواند تاثير زيادي بر انسان دارد واو را براي برپايي نماز عاشقانه و پر نشاط تشويق مي کند.
ر‌- توکل بر خدا واستعانت از خود نماز براي رفع کسالت و بي علاقگي بسيار مفيد است همانگونه که خداوند فرموده است« اسْتَعينُوا بِالصَّبْرِ وَ الصَّلاةِ» .
ز‌- علاوه بر آن معاشرت و دوستى با انسان‌هاى مقيّد به نماز و در صورت امكان، كم كردن و حتى قطع رابطه با انسان‌هايى كه نماز نمى‌خوانند، در اشتياق انسان به عبادت خدا بسيار مفيد و مؤثر است.