پاسخ: برخي كساني كه در احاديث تصريح شده كه نمازشان مورد قبول خداوند واقع نمي شود به شرح ذيل مي باشند؟
. كساني كه نسبت به نمازاستخفاف و بي اعتنايي مي كنند.
. كساني كه خيانت در معامله مي كنند.
. كساني كه پروايي از ارتكاب گناه جنسي ندارند بگونه اي كه اگر زني خود را به آنها عرضه كند او را اجابت مي كنند.
. پيشواي جائر.
. مردي كه امامت نماز جماعتي را به عهده مي گيرد كه جماعت از امامت او كراهت دارد.
. بنده اي كه بدون ضرورت از مولايش فرار كند.
. زني كه بدون اجازه شوهرش از خانه بيرون رود.
. زني كه شوهرش به خاطر حقي از وي خشمگين باشد مگر آنكه از او راضي شود.
. زني كه براي غير شوهر خودش را خوش بو نمايد.
. هر كس كه غيبت مرد يا زن مسلماني را كند، مگر اين كه غيبت شونده او را ببخشد.
. كسي كه به پدر و مادر نگاه تند و خشم آلود كند.
. كسي كه لقمه حرام بخورد، تا چهل شب نماز او قبول نمي شود.
. نماز آدم شرابخوار تا چهل روز پذيرفته نيست.
. كسي كه اهل چشم چراني مي باشد.
. مرداني كه زنانشان را آزار دهند و زناني كه شوهرانشان را آزار مي دهند.
. كسي كه در حال خودداري از بول و با باد معده نماز بخواند.
. هر كسي كه مانع دادن زكات شود.
. رباخوار.
. كسي كه عاق والدين شده است.
در پايان ذكر اين نكته نيز ضروري مي باشد كه برخي با مشاهده روايات عدم قبولي نماز با خود چنين تصور مي نمايند كه چون مثلا غيبت كرده اند و نمازشان قبول نمي باشد ديگر نيازي به خواندن نماز نيست و حال آنكه اين واجب الهي در هيچ حالتي از فرد ساقط نمي شود و با وجود اينكه بداند نماز او مورد قبول خداوند نيست بر او واجب است نماز خود را بخواند تا در قيامت به دليل ترك نماز مورد بازخواست الهي قرار نگيرد.