پاسخ: همچنان که اصل پیدایش یک پدیده در پرتو علّت و شرایط خاصّى صورت مى گیرد، همچنین استمرار و ادامه وجود آن، شرایط و مراقبت هاى خاصّى لازم دارد تا به آن لباس استمرار و بقا بپوشاند و از زوال و فناى آن جلوگیرى کند.

موضوع هدایت به راه راست نیز مشمول همین قانون است. بقا و ادامه هدایت هر فرد و یا جامعه، به مراقبت ها و شرایط خاص نیازمند است.

بنابراین، یک فرد و یک اجتماع هرچند در شرایط کنونى از نظر هدایت و عقاید در درجه عالى و ممتاز قرار بگیرد، ولى آینده او مبهم است. او باید از وضع فعلى استفاده نماید و رو به درگاه الهى آورده و از او جدّاً بطلبد که این نعمت را که هر لحظه ممکن است دستخوش فنا و زوال گردد، در حقّ او در تمام ادوار عمر برقرار بدارد.

و اگر یک فرد هدایت یافته، بگوید: «اِهْدِنَا الصِّراطَ الْمُسْتَقِیمَ»؛ (ما را به راه راست هدایت کن!) هدف این است که ما را در این راه پایدار فرما! و این نعمت را درباره ما مستمر و دائمى گردان.

[ کسی که از شهر خود به سمت مشهد حرکت می کند هم باید راه درست را بداند و هم در راه درست بماند،
مسلمانان وقتی دعا می کنند که«اِهْدِنَا الصِّراطَ الْمُسْتَقِیمَ» یعنی درخواست میکنند که راه درست را بدانند و و در آن راه بمانند و

پیامبر اکرم که چنین دعایی می کند منظور از این است که در راه درست که آن را میداند، بماند]

پاسخ به پرسش های مذهبی، آیات عظام مکارم شیرازی و جعفر سبحانی، ص ۴۸۱.