پاسخ: ما هرگز از يک شيء مجهول لذت نمي بريم و اشتياقي به آن پيدا نميکنيم و تا آن را نشناسيم نمي توانيم بدان ابراز علاقه يا نفرت کنيم.
پس هر چه معرفت و آگاهيمان به امري بيشتر شود نفرت يا محبت ما نسبت به آن بيشتر خواهد شد. با اين حساب ما هر چه معبود را بهتر و بيشتر بشناسيم و با صفات رحمانيت و رحيميت و نعمت بخشي او آشنا شويم، محبت او ،و به تبع محبت ، ارتباط با او در ما بيشتر مي شود هر چه دانايي و معرفت افزون‌تر باشد، بهره‌مندي شخص نيز از عبادت و احساس لذت او فزون‌تر خواهد بود.

کساني که دلشان با خداوند پيوند دارد و محو جمال و جلال خداي متعال هستند و با قلب شان به او اقبال مي نمايند, ايشان بهترين لذت برندگان از عبادت و نيازگويي با خداي هستي هستند

نشاط و سرزندگي و دوري از سستي و تنبلي، در موفقيت هر كاري نقش كليدي ايفا مي‌كند.

در انجام عبادت و درك شيريني آن نيز، داشتن نشاط و حس و حال عبادت و پرهيز از انجام اجباري و از سر رفع تكليف آن، بسيار مهم است. پيامبر اسلام صلي الله عليه و آله فرموده است: آفت عبادت سستي است

براي درك شيريني عبادت‌ها به اين كلام اميرالمؤمنين عليه السلام بايد توجه کرد که فرمودند كه: با نفس خود مدارا كن و به زور به عبادت وادارش مساز و از اوقات فراغت، نشاط و سرخوشي براي عبادت بهره‌گيرد


حضرت امير عليه السلام مي‌فرمايند: همانا دل‌ها را يك روي آوردني است و يك روي گرداندني. پس هرگاه دل در حال روي آوردن باشد آن را به انجام مستحبّات واداريد و هرگاه پشت كرد به انجام فرائض از سوي آنها بسنده كنيد