پاسخ: چرا نماز بايد بخوانيم؟مگر نمي شود ما در ذهنمان ذکر خدا را بگوييم و يا بر زبان بياوريم؟پس چه نيازي به خواندن نماز است؟
اصلا فلسفه نماز خواندن چيست؟


پاسخ:

عبادت خداوند انجام هر عملي است که انسان را به خدا نزديک ساخته و از زشتي‌ها دور نمايد.

بديهي است عبادت خدا منحصر در نماز نيست. خدمت خالصانه به انسان ها، دستگيري از انسان‌ها و کمک به ضعيفان و بيچارگان، ادب و احترام و نگه داشتن دست و زبان و گوش و... همگي عبادت اند. انجام هر عملي که در آيات و روايات به انجام آنها توصيه شده عبادت است.

اهل عرفان گفته‌اند: براي رسيدن به عرفان الهي و شناخت خود و خدا مراحلي بايد طي شود. مرحلة اوّل، شريعت
است. براي پيمودن اين مرحله بايد به سراغ عبادت پروردگار رفت و با استعانت و کمک از عبادت وارد مرحلة دوم يعني طريقت شد، آن گاه از طريقت عبور کرده و به حقيقت پيوست که پيوستن قطره به دريا است.

هر کدام از مکتب‌ها و آيين‌ها اَشکالي براي عبادت دارند امّا همه به دنبال پرستش و عبادت‌اند، ‌حتي موجودات ديگر نيز به عبادت و پرستش مشغولند. قرآن مي‌فرمايد: «کلّ قد علم صلوته و تسبيحه؛ (6) تمامي موجودات نماز و تسبيح خدا را مي‌‌دانند».

در جاي ديگر مي‌فرمايد: «إنْ مِن شيء إلاّ يسبّح بحمده و لکن لا تفقهون تسبيحهم؛(7) هر موجودي با حمد، خدا را تسبيح مي‌گويد، ليکن شما تسبيح آنان را نمي‌فهميد».

جمله ذرات عالم در نهان / با تو مي‌‌گويند روزان وشبان
ما سميعيم و بصيريم و هشيم / با شما نامحرمان ما خاموشيم
گر شما سوي جمادي مي‌رويد / محرم جان جمادان کي شويد.

از منابع و مآخذ اسلامي به دست مي‌‌آيد که براي رسيدن به حق و شاداب کردن روح عرفاني انسان، هيچ راهي بهتر از نماز يافت نمي‌شود. براي روح انسان شيفته هيچ غذايي سازگارتر و سرشارتر از نماز وجود ندارد، زيرا چه کسي بهتر از خداوند (که براي رسيدن به هر هدفي، ترکيب راه خاصي را مشخص فرموده است) مي‌تواند مَرْکب و معجوني براي رشد و ارتقاي انسان‌ها پديد آورد؟

آنچه زيبايي و حُسن و خير است، در نماز سفره‌اي است گسترده که خداوند آن را در پنج نوبت در شبانه روز براي بندگانش باز مي‌کند و بر سر اين سفره انواع و اقسام غذاهاي لذيذ وجود داد و هر کس مطابق استعداد و تعالي خود از آن بهره‌مند مي‌شود.

پي‌نوشت‏ها:
1. نور (24) آيه 41.
2. اسراء (17) آية 44.
3. غلامعلي نعيم‌آبادي، نماز زيباترين الگوي پرستش، ص 35، به نقل از علل الشرايع، ج 2، ص10.