پاسخ: 1- اولا - از قرآن کریم و سایر متون دینی استفاده می شود که بخشش گناهان و گذشت خداوند از حق خود، در جایی است که انسان گناهان و خطاهایی را از روی جهالت انجام دهد و توبه کرده و با عمل صالح گذشته خود را جبران نماید در این صورت از حق خود می گذرد، نه اینکه عمدا گناه کند و اصرار بر عمل خود داشته باشد به این خیال که خداوند او را می بخشد. عفو و بخشش خداوند بی دلیل نیست بلکه با حساب و کتاب است.

بر اساس روایات اگر کسی عمدا نماز نخواند موجب کفر او می شود و دیگر زمینه ای برای بخشش و گذشت او فراهم نمی شود.

2- ثانیا: اگر قرار بود خداوند از حق خودش به راحتی بگذرد به گونه ای که هر کس خواست به دستورات الهی عمل کند و هر کس دوست داشت آن را رها نماید؛ در این صورت چه لزومی داشت که اصلا خداوند دستوری برای بندگانش صادر کند و یا دیگر لزومی نداشت تا خداوند متعال برای ابلاغ دستورات خودش به مردم صد و بیست و چهار هزار پیامبر را با آن همه مشقت هایی که برای آنها وجود داشت مبعوث نماید.


3- ثالثا: اگر قرار باشد خدا نسبت به حق خودش در خصوص نماز بی تفاوت باشد دلیلی ندارد این همه آیات و روایات مربوط به عذاب کسانی که نسبت به نماز سهل انگارند و یا نماز نمی خوانند بیان نماید.

کلید بهشت نماز،ص۱۸۲.