ارسال کننده : مدیر
طرح : ایده پرداز: زلیخا حقانی
چند سال پیش در یک مدرسه پسرانه در شهر به تدریس مشغول بودم و شیفت عصر بودم که بعد از زنگ اول ، زنگ تفریح طولانی تری داشتیم تا نماز ظهر را بخوانیم. من وضو گرفتم و داخل نماز خانه رفتم و چند دانش آموز کلاس هم طبق معمول با من آمدند. من هنوز نماز را شروع نکرده بودم که امیرحسین دانش آموز کلاس اولم با عجله و نفس نفس زنان به نمازخانه آمد و چسبید به پاهای من . پرسیدم چه شده؟ او چیزی نگفت ، من نماز را شروع کردم و بچه ها هم مشغول شدند. امیرحسین را دیدم که سرش به طرف من است و تمام کارهای مرا تقلید میکند. رکوع ،سجده و ... را انجام می دهد . بعد از نماز گفتم آفرین پسرم ، چه شده! دستی به سرش کشیدم . او به من فهماند که دو سه تا از بچه های بزرگتر با هم قرار گذاشته بودند که او را بزنند . ولی نامشان را نگفت،اما او ناخودآگاه به معلمش در نمازخانه پناه آورده بود. فردای آن روز دیدم امیرحسین باز هم به نمازخانه پناه آورد. گفتم پسرم از این به بعد با من وضو بگیر و در نماز خانه نماز بخوان. او قبول کرد .وقتی وارد نمازخانه شدیم بچه هایی که امیرحسین را تهدید کرده بودند دویدند به نماز خانه آمدند.اما با دیدن من و بچه های دیگر ، هیچ عملی انجام ندادند. ولی امیرحسین به من چسبید. من فهمیدم این ها همان بچه هایی هستند که امیرحسین از ترسشان به نماز خانه آمد .جلو رفتم و دستی به سرشان کشیدم ، نامشان را پرسیدم . از اسمهایشان تعریف کردم و اینکه کسانی که این اسم را داشتن چقدر مهربان و پاک و شجاع بودند و دیگران را دوست داشتند ، نماز می خواندند. آنها آرام شدند و وقتی من و امیرحسین با بچه های دیگر نماز را شروع کردیم ،بعد از پایان نماز با کمال تعجب دیدم آنها نیز پشت سرمان به نماز مشغول بودند . بله ، یک اتفاق باعث شد که غیر مستقیم آن بچه های شرور ، مهربان و نماز خوان شوند . از فردای آن روز همه با هم وضو می گرفتیم و با همدیگر نماز می خواندیم و پایان نماز داستان پیامبران و بزرگان دین اسلام را برایشان در دو سه دقیقه سریالی تعریف می کردم و ادامه ی آن را در روزهای بعد می گفتم تا به نتیجه ی مثبت برسیم.